maandag 30 juni 2014

Beeldtaal

 

Referentie

Truyman Magie en Willems MarQ (red.), Ik zie ik zie wat jij niet ziet,  Antwerpen, Zorgbedrijf Antwerpen, 2010, 48 p.


's Avonds is de dag bijna verleden.
Is alles naar wens verlopen mag ik hopen
Is er iemand die denkt aan mij?

's Nachts is het al kil, geen zomer meer.
Is de maan vol, een lange winter nog te gaan.

's Morgens is de nacht versleten
Denkt er iemand nu aan mij?



Meer dan twee jaar lang bestond deze blog louter uit woorden.  Teveel woorden wellicht!  Maar gezien de scheiding tussen woord-taal en beeldtaal volkomen artificieel is, heb ik heden een aantal beelden aan mijn teksten toegevoegd. Een beeld zegt meer dan duizend woorden, zegt men wel eens, maar tegelijk zijn beelden ook minder transparant, omdat ze meer gelaagd zijn.

De afbeelding in de titel toont drie fotocanvassen, aan WZC De Tol in Deurne.  Ik heb ze toegevoegd omdat het een prima illustratie is van wat men de paradox van de moderniteit kan noemen.  Op de muren van gebouwen waarin bejaarden wonen, werden reuzegrote portretten aangebracht van drie bejaarde mensen:  een man en twee vrouwen.  Ze kijken de voorbijganger onbevangen aan.  Er is geen spoor van zorgbehoevendheid, alleen hun rimpels getuigen van een uitgebreide levenservaring.  In de moderne zin van het woord getuigen deze mensen van subjectiviteit.  Ze staan voor zichzelf, ze kijken ons aan en drukken zonder schroom uit dat ze personen zijn.  Maar tegelijk worden ze geobserveerd en wel in meervoudige zin:  door de fotograaf, die hen op de gevoelige plaat heeft vastgelegd, door de inrichtende macht die de fotograaf heeft uitgenodigd en door ons, voorbijgangers die hen bekijken en talloze betekenissen aan deze beelden kunnen toevoegen.  Mensen zijn subjecten en spreken voor zichzelf, maar tegelijk zijn ze eindeloos object van observaties.  Dat is de paradox van de moderniteit en tevens de problematiek waarrond deze blog draait.

De beelden werden gemaakt als eindpunt van een intergenerationeel schrijfproject, waarin bewoners en vrijwilligers onder begeleiding van een schrijfdocent teksten schreven.  Ook hier dus de dubbele beweging: mensen schrijven over zichzelf, hun leven, hun gevoelens.  Zij spreken voor zichzelf, getuigen van zichzelf.  Maar tegelijk worden hun woorden te boek gesteld en zijn ze daardoor vatbaar voor betekenissen die hen door anderen worden toegedicht.  De tekst bovenaan dit artikel werd door een van de deelnemers geschreven.

De afbeeldingen in de zijbalk draaien rond de tegenstelling kracht versus kwetsbaarheid.  Het kwetsbare kuikentje zal ooit een machtige vogel worden, je merkt het al aan zijn blik.  De muur van gewapend beton was wellicht ooit een machtig gebouw aan de rand van de grote stille oceaan, waar ik hem heb gefotografeerd.  Nu is slechts wachten op de regen, die het ijzer zal doen wegroesten, waarop het blok beton, nu nog hangend aan het ijzer, onvermijdelijk neer zal storten.

Geen opmerkingen:

Een reactie posten